Ziet u een fout in deze regeling? Meld het ons op regelgeving@overheid.nl!
Utrecht (Utr)

Verordening Wet investeren in jongeren 2010

Wetstechnische informatie

Gegevens van de regeling
OrganisatieUtrecht (Utr)
OrganisatietypeGemeente
Officiële naam regelingVerordening Wet investeren in jongeren 2010
CiteertitelVerordening Wet investeren in jongeren 2010
Vastgesteld doorgemeenteraad
Onderwerpbestuur en recht
Eigen onderwerpwelzijn

Opmerkingen met betrekking tot de regeling

Geen.

Wettelijke grondslag(en) of bevoegdheid waarop de regeling is gebaseerd

Wet investeren in jongeren (WIJ)

Regelgeving die op deze regeling is gebaseerd (gedelegeerde regelgeving)

Geen.

Overzicht van in de tekst verwerkte wijzigingen

Datum inwerkingtreding

Terugwerkende kracht tot en met

Datum uitwerkingtreding

Betreft

Datum ondertekening

Bron bekendmaking

Kenmerk voorstel

08-07-201029-06-2010nieuwe regeling

29-06-2010

Gemeenteblad van Utrecht 2010, nr. 73

Raadsvoorstel jaargang 2010, nr. 84

Tekst van de regeling

Intitulé

Verordening Wet investeren in jongeren 2010

 

 

Hoofdstuk 1 Algemene bepalingen

Verordening Wet investeren in jongeren 2010

(raadsbesluit van 29 juni 2010)

De raad van de gemeente Utrecht, gelet op het voorstel van b. en w. van 11 mei 2010

Overwegende dat op grond van de Wet Investeren in Jongeren (WIJ):

De gemeenteraad bij verordening regels stelt met betrekking tot:

  • a.

    de inhoud van het werkleeraanbod;

  • b.

    het verlagen van het bedrag van de inkomensvoorziening, bedoeld in artikel 41, eerste lid;

  • c.

    het bestrijden van misbruik en oneigenlijk gebruik van deze wet;

  • d.

    de wijze waarop jongeren, of hun vertegenwoordigers worden betrokken bij de uitvoering van deze wet;

  • e.

    het verhogen en verlagen van de norm bedoeld in artikel 35 van de WIJ.

Besluit

vast te stellen de volgende

VERORDENING Wet investeren in jongeren 2010

Artikel 1 Definities

  • 1.

    In deze verordening wordt verstaan onder:

    • a.

      de wet: de Wet investeren in jongeren (WIJ);

    • b.

      het college: het college van burgemeester en wethouders van Utrecht;

    • c.

      gehuwdennorm: de norm als bedoeld in artikel 28 van de wet;

    • d.

      verlaging: de verlaging van de norm of de toeslag als bedoeld in de artikelen 31, 32 en 33 van de wet;

    • e.

      toeslag: de toeslag als bedoeld in artikel 30 van de wet;

    • f.

      werkleeraanbod: het aanbod van algemeen geaccepteerde arbeid, een voorziening gericht op arbeidsinschakeling, waaronder begrepen scholing, opleiding of sociale activering en ondersteuning bij arbeidsinschakeling;

    • g.

      algemeen geaccepteerde arbeid: alle arbeid, niet zijnde arbeid in het kader van de Wet sociale werkvoorziening, die algemeen maatschappelijk aanvaard is en niet indruist tegen de openbare orde of goede zeden;

    • h.

      inkomensvoorziening: de inkomensvoorziening bedoeld in artikel 24 van de wet;

    • i.

      stageovereenkomst: de overeenkomst die de jongere aangaat met de gemeente of diens rechtmatige waarnemer waarin de arbeidsverhouding gedurende het werkleeraanbod wordt geregeld;

    • j.

      stagevergoeding: het inkomen behorende bij de stageovereenkomst;

    • k.

      bonus: het deel van het inkomen behorende bij de stageovereenkomst, waarop de jongeren aanspraak kan maken als hij/zij de afspraken uit zijn persoonlijk plan nakomt;

    • l.

      sociale activering: het verrichten van onbeloonde maatschappelijk zinvolle activiteiten gericht op arbeidsinschakeling of, als arbeidsinschakeling nog niet mogelijk is, op zelfstandig maatschappelijke participatie;

    • m.

      scholing: vormen van onderwijs die niet bekostigd worden uit 's Rijks kas;

    • n.

      startkwalificatie: een diploma van een opleiding als bedoeld in artikel 7.2.2, eerste lid,onderdelen b. tot en met e, van de Wet educatie en beroepsonderwijs of een diploma hoger algemeen voortgezet onderwijs of voorbereidend wetenschappelijk onderwijs als bedoeld in de artikelen 7 onderscheidenlijk 8 van de Wet op het voortgezet onderwijs;

    • o.

      WIJ-norm: de op grond van hoofdstuk 4 van de wet op de jongere van toepassing zijnde norm, vermeerderd of verminderd met de op grond van dat hoofdstuk door het college vastgestelde verhoging of verlaging;

    • p.

      gehuwdennorm de norm bedoeld in artikel 28, eerste lid onderdeel d., van de wet;

    • q.

      maatregel: de verlaging van de inkomensvoorziening op grond van artikel 41van de wet;

    • r.

      benadelingbedrag: het bedrag inclusief loonheffing dat als gevolg van het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenverplichting ten onrechte is verleend als inkomensvoorziening of werkleeraanbod op grond van de wet;

    • s.

      woning: de woning als bedoeld in artikel 1, onderdeel j, van de Wet op de huurtoeslag, alsmede een woonwagen of woonschip, als bedoeld in artikel 3, zesde lid, Wet werk en bijstand;

    • t.

      woonkosten: 1°. indien een huurwoning wordt bewoond, de per maand geldende huurprijs, bedoeld in artikel 1, onderdeel d, van de Wet op de huurtoeslag;

  • 2°.

    indien een eigen woning wordt bewoond, de tot een bedrag per maand omgerekende som van de verschuldigde hypotheekrente en de in verband met het in eigendom hebben van de woning te betalen zakelijke lasten en een naar omstandigheden vast te stellen bedrag voor onderhoud.

  • 2.

    Tenzij anders aangegeven zijn op de begrippen in deze verordening de begripsomschrijvingen van de wet van overeenkomstige toepassing.

Hoofdstuk 2 Opdracht aan het college

Artikel 2 Opdracht aan het college

  • 1.

    Het college is verantwoordelijk voor het doen van een werkleeraanbod.

  • 2.

    Het college is verantwoordelijk voor het verstrekken van een inkomensvoorziening.

  • 3.

    Het college werkt bij de uitvoering van het eerste lid samen met het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekering.

Hoofdstuk 3 Het werkleeraanbod

Artikel 3 Algemene bepaling

  • 1.

    Het college biedt jongeren een werkleeraanbod aan als bedoeld in en met inachtneming van artikel 17 van de wet.

  • 2.

    Het college doet voor het definitieve werkleeraanbod een onderzoek naar de mogelijkheden, de omstandigheden en de bekwaamheden van de jongere.

Artikel 4 Maatwerk

  • 1.

    Op basis van het onderzoek volgens artikel 3 van deze verordening wordt een persoonlijk plan met de jongere opgesteld. Dit persoonlijke plan moet leiden tot een werkleeraanbod dat de jongere ondersteunt bij het behalen van een startkwalificatie of het vinden van reguliere arbeid.

  • 2.

    Voor die jongeren, waar het volgen van een opleiding of reguliere arbeid (nog) niet mogelijk is, zal het doel van het werkleeraanbod eerste instantie sociale activering zijn.

  • 3.

    Voor alleenstaande ouders, die geen scholing volgen in het kader van de Wet Verbetering Alleenstaande Ouders (WVAA), zal het werkleeraanbod afgestemd worden op hun omstandigheden.

Artikel 5 Duur en intensiteit van het werkleeraanbod

Het college kan nadere regels vaststellen over de duur, de intensiteit en de inhoud van het leerwerkaanbod.

Artikel 6 Intrekking van het werkleeraanbod

Het college kan het werkleeraanbod intrekken of herzien, indien wijziging optreedt in de omstandigheden, krachten of bekwaamheden van de jongere dan wel indien de jongere niet voldoet aan een of meer op hem rustende verplichtingen als bedoeld in hoofdstuk 5 van de wet en hem dit te verwijten valt.

Hoofdstuk 4 De subsidies voor de werkgever

Artikel 7 Algemene voorwaarden

Het college kan werkgevers die een jongere in dienst nemen een subsidie verlenen voor de loonkosten. De artikelen in de Re-integratieverordening Wet werk en bijstand 2004 zijn hierbij van overeenkomstige toepassing.

Hoofdstuk 5 Het inkomen bij een werkleeraanbod

Artikel 8 Het inkomen bij een werkleeraanbod

  • 1.

    De jongere ontvangt via het werkleeraanbod een stagevergoeding.

  • 2.

    Het college stelt nadere regels over de vaststelling en de hoogte van de stagevergoeding.

  • 3.

    Het college kan besluiten de door haar betaalde stagevergoeding te verdelen in een basisbedrag en een bonus.

  • 4.

    De bonus wordt uitgekeerd nadat de jongere de afspraken van het persoonlijke plan is nagekomen.

  • 5.

    Het basisbedrag en de hoogte van de bonus zijn samen minimaal gelijk aan de op de situatie van de jongere van toepassing zijnde norm en toeslagen conform de bepalingen van de wet en de deze verordening.

Hoofdstuk 6 De hoogte van de inkomensvoorziening

Artikel 9 Doelgroep inkomensvoorziening

Dit hoofdstuk is van toepassing op jongeren, die geen inkomen uit een werkleeraanbod ontvangen

Artikel 10 Toeslagen

  • 1.

    De toeslag, als bedoeld in artikel 30, eerste lid, van de wet bedraagt:

  • a.

    20% van de gehuwdennorm, voor de jongere in wiens woning geen ander zijn hoofdverblijf heeft;

  • b.

    20% van de gehuwdennorm voor de jongere die op basis van een commerciële relatie als kostganger of onderhuurder met anderen in dezelfde woning woont;

  • c.

    10% van de gehuwdennorm voor de jongere die inwoont bij zijn ouders of bij wie zijn ouders inwonen;

  • d.

    10% van de gehuwdennorm voor degene die al dan niet als verhuurder of kostgever met anderen in dezelfde woning woont.

  • e.

    0% indien artikel 28, derde lid van de wet van toepassing is.

    2.De toeslag, bedoeld in het eerste lid, wordt verlaagd op grond van artikel 34, eerste lid, van de wet met een bedrag gelijk aan 15% van de gehuwdennorm indien belanghebbende een alleenstaande van 21 of 22 jaar oud is.

Artikel 11 Verlaging gehuwden

De verlaging, als bedoeld in artikel 31 van de wet, bedraagt:

  • a.

    10% van de gehuwdennorm voor degenen die inwonen bij hun ouders of bij wie hun ouders inwonen;

  • b.

    10% van de gehuwdennorm voor degenen die al dan niet als verhuurder of kostgever met anderen, niet zijnde hun eigen kinderen onder de 21 jaar, in dezelfde woning wonen.

Artikel 12 Verlaging woonsituatie

De verlaging, als bedoeld in artikel 32 van de wet bedraagt:

  • a.

    20% van de gehuwdennorm indien een woning wordt bewoond waaraan voor de jongere geen woonkosten verbonden zijn, dan wel waarvan de jongere de woonkosten niet kan aantonen;

  • b.

    20% van de gehuwdennorm indien de aan de woning verboden woonkosten minder bedragen dan 10% van de gehuwdennorm;

  • c.

    20% van de gehuwdennorm indien geen woning bewoond wordt.

Artikel 13 Samenloop WIJ en WWB

Indien de jongere als gehuwde aan te merken is en samenwoont met een partner die algemene bijstand op grond van de Wet Werk en Bijstand ontvangt, gelden in afwijking van de artikelen 10 en 11, de volgende bepalingen:

  • 1.

    De jongere op wie artikel 28, derde lid, van de wet van toepassing is, heeft geen recht op een toeslag als bedoeld in artikel 30 van de wet.

  • 2.

    De norm als bedoeld in artikel 28, derde lid, van de wet wordt op grond van artikel 32 met 5% van de gehuwdennorm verlaagd, indien de jongere en diens partner inwonen bij hun ouders, of indien hun ouders bij hen inwonen, of indien zij al dan niet als verhuurder of kostgever met anderen, niet zijnde hun eigen kinderen onder 21 jaar, in dezelfde woning wonen.

  • 3.

    De norm als bedoeld in artikel 28, derde lid, van de wet wordt op grond van artikel 32 met 10% van de gehuwdennorm verlaagd, indien een woning wordt bewoond waaraan voor de jongere geen woonkosten of woonkosten lager dan 10% van de gehuwdennorm verbonden zijn, dan wel waarvan de jongere de woonkosten niet kan aantonen, dan wel indien in het geheel geen woning wordt bewoond.

  • 4.

    De norm als bedoeld in artikel 28, vierde lid, van de wet wordt op grond artikel 31 met 10% van de gehuwdennorm verlaagd, indien de jongere en diens partner inwonen bij hun ouders, of indien hun ouders bij hen inwonen of indien zij al dan niet als verhuurder of kostgever met anderen, niet zijnde hun eigen kinderen onder 21 jaar, in dezelfde woning wonen.

  • 5.

    De norm als bedoeld in artikel 28, vierde lid, van de wet wordt op grond van artikel 31 met 20% van de gehuwdennorm verlaagd, indien een woning wordt bewoond waaraan voor de jongere geen woonkosten of woonkosten lager dan 10% van de gehuwdennorm verbonden zijn, dan wel waarvan de jongere de woonkosten niet kan aantonen, dan wel indien in het geheel geen woning wordt bewoond.

Artikel 14 Anticumulatie

  • 1.

    De toepassing van de artikelen 10 tot en met 12 geschiedt zodanig, dat de toepasselijke norm voor de jongere tenminste bedraagt:

    • a.

      gehuwden: 80% van de gehuwdennorm;

    • b.

      alleenstaande ouders: 70% van de gehuwdennorm;

    • c.

      alleenstaanden: 50% van de gehuwdennorm.

  • 2.

    De toepassing van artikel 13 geschiedt zodanig, dat de toepasselijke norm voor de jongere tenminste bedraagt:

    • a.

      gehuwden: 80% van de gehuwdennorm;

    • b.

      alleenstaanden: 40% van de gehuwdennorm.

Hoofdstuk 7 Maatregelen

Artikel 15 Opleggen maatregel

  • 1.

    Onverminderd artikel 42 van de wet, verlaagt het college bij wijze van maatregel, overeenkomstig deze verordening, het bedrag van de aan de jongere toegekende inkomensvoorziening, indien de jongere naar het oordeel van het college de op hem rustende verplichtingen, bedoeld in hoofdstuk 5 van de wet, of de uit artikel 30c, tweede of derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen, niet of onvoldoende nakomt, dan wel zich jegens het college zeer ernstig misdraagt.

  • 2.

    Een maatregel als bedoeld in het eerste lid wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de jongere en kan daarom afwijken van de in deze verordening genormeerde maatregelen, zowel in de hoogte als in de duur ervan.

Artikel 16 Het besluit tot opleggen van een maatregel

In het besluit tot opleggen van een maatregel worden in ieder geval vermeld: de reden van de maatregel, de duur van de maatregel, het bedrag waarmee de inkomensvoorziening wordt verlaagd en, indien van toepassing, de reden om af te wijken van een standaardmaatregel.

Artikel 17 Horen van belanghebbende

  • 1.

    Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de jongere in de gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.

  • 2.

    Het horen van de jongere kan achterwege worden gelaten indien:

    • a.

      de vereiste spoed zich daartegen verzet;

    • b.

      de jongere reeds eerder in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;

    • c.

      de jongere niet heeft voldaan aan een verzoek van het college of van een derde aan wie het college met toepassing van artikel 11, vierde lid, van de wet, werkzaamheden in het kader van de wet heeft uitbesteed, om binnen een gestelde termijn inlichtingen te verstrekken als bedoeld in artikel 44 van de wet; of

    • d.

      het college het horen niet nodig acht voor het vaststellen van de ernst van de gedraging of de mate van verwijtbaarheid.

Artikel 18 Afzien van het opleggen van een maatregel

  • 1.

    Onverminderd artikel 41, tweede lid, van de wet, ziet het college af van het opleggen van een maatregel indien het college dringende redenen aanwezig acht.

  • 2.

    Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op grond van dringende redenen, wordt de jongere daarvan schriftelijk mededeling gedaan.

Artikel 19 VERVALLEN

 

Artikel 20 Berekeningsgrondslag

De maatregel wordt toegepast op de voor de jongere van toepassing zijnde WIJ-norm en bestaat uit een percentage daarvan.

Artikel 21 Hoogte en duur van de maatregel

  • 1.

    Bij de bepaling van de hoogte en de duur van de maatregel worden de volgende categorieën onderscheiden:

    • a.

      eerste categorie: 20% van de norm gedurende een maand;

    • b.

      tweede categorie: 50% van de norm gedurende een maand;

    • c.

      derde categorie: 100% van de norm gedurende een maand.

  • 2.

    Het college verdubbelt ofwel de duur ofwel de hoogte van de maatregel van een bepaalde categorie als de jongere zich binnen twaalf maanden na de bekendmaking van een eerder besluit tot het opleggen van een maatregel opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging waarop dezelfde of een hogere categorie van toepassing is. Met een besluit waarbij een maatregel is opgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van artikel 14, tweede lid.

  • 3.

    Op grond van dringende omstandigheden kan het conform het eerste lid vastgestelde percentage worden gehalveerd als dit meer bedraagt dan 20% van de norm, onder gelijktijdige verdubbeling van de duur van de maatregel.

Artikel 22 Niet nakomen van de inlichtingenplicht met financieel nadeel

Voor het niet nakomen van de verplichting op grond van artikel 44 van de wet, als gevolg waarvan ten onrechte of tot een hoog bedrag aan inkomensvoorziening is verleend, legt het college, met inachtneming van de overige bepalingen in dit hoofdstuk, een maatregel op van:

  • a.

    de eerste categorie bij een benadelingsbedrag tot EUR 2.000,00;

  • b.

    de tweede categorie bij een benadelingsbedrag van EUR 2.000,00 tot EUR 4.000,00;

  • c.

    de derde categorie bij een benadelingsbedrag van EUR 4.000,00 of meer.

Artikel 23 Niet nakomen van overige verplichtingen

Indien sprake is van het niet-nakomen van een verplichting als bedoeld in artikel 45 van de wet wordt, legt het college, met inachtneming van de overige bepalingen in dit hoofdstuk, een maatregel op van:

  • 1.

    de eerste categorie bij:

  • a.

    het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen van een plan met betrekking tot zijn arbeidsinschakeling, waaronder begrepen meewerken aan een onderzoek naar zijn mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;

  • b.

    het stellen van onredelijke eisen in verband met de te verrichten algemeen geaccepteerde arbeid, die het aanvaarden of verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid belemmeren;

  • c.

    het niet of onvoldoende meewerken aan het behoud of bevorderen van de arbeidsbekwaamheid;

  • d.

    het niet of onvoldoende meewerken aan activiteiten of werkzaamheden, gericht op zijn arbeidsinschakeling;

  • e.

    het niet of onvoldoende naar beste vermogen verrichten van opgedragen werkzaamheden of activiteiten;

  • f.

    het niet ondergaan van een noodzakelijke, door een arts geadviseerde, behandeling van medische aard.

  • 2.

    de tweede categorie bij:

  • a.

    het geen of onvoldoende gebruik maken van een door het college op grond van artikel 3 en volgende van deze verordening aangeboden voorziening, waaronder begrepen sociale activering;

  • b.

    het niet of onvoldoende meewerken aan het behoud of bevorderen van de vereiste arbeidsbekwaamheid;

  • c.

    het niet of onvoldoende meewerken aan activiteiten of werkzaamheden, gericht op de arbeidsinschakeling.

Artikel 24 Zeer ernstig misdragingen

Als een belanghebbende zich jegens het college zeer ernstig misdraagt als bedoeld in artikel 41, eerste lid van de wet, wordt, met inachtneming van de overige bepalingen van dit hoofdstuk, een maatregel opgelegd van de derde categorie.

Hoofdstuk 8 Cliëntenparticipatie

Artikel 25 De vorm van de participatie

  • 1.

    De cliëntenparticipatie zal de vorm krijgen van panels die minimaal één keer per jaar bevraagd worden over hun ervaring met het werkleeraanbod.

  • 2.

    Het college stelt nadere regels op over de wijze waarop de deelnemers aan deze panels geworven worden, zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden en de wijze waarop zij van relevante informatie worden voorzien

Hoofdstuk 9 Misbruik

Artikel 26 Bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet

De Verordening handhaving Wet werk en bijstand 2008 is van overeenkomstige toepassing.

Hoofdstuk 10 Slotbepaling

Artikel 27 Citeerwijze en inwerkingtreding

  • 1.

    Deze verordening kan worden aangehaald als: Verordening Wet investeren in Jongeren 2010.

  • 2.

    Deze verordening treedt in werking op de dag volgend op die van de openbare bekendmaking.

  • 3.

    Per die datum komt te vervallen Verordening Wet investeren in jongeren 2009 (Gemeenteblad van Utrecht 2009, nr. 52).

Aldus besloten in de openbare vergadering van de raad, gehouden op 29 juni 2010.

De griffier, De burgemeester,

Drs. A.A.H. Smits Mr. A. Wolfsen

Bekendmaking is geschied op 7 juli 2010.

Deze verordening is in werking getreden op 8 juli 2010.

BIJLAGE BEHOREND BIJ GEMEENTEBLAD VAN UTRECHT 2010, NR. 73

Toelichting

Algemeen

Deze verordening regelt de ondersteuning die de gemeente biedt aan jongeren die een beroep doen op het werkleeraanbod van de gemeente. De opdracht om aan jongeren een werkleeraanbod te doen is vastgelegd in artikel 11 van de Wet Investeren in Jongeren (WIJ).

Artikelsgewijs

Hoofdstuk 1 Algemene bepalingen

Artikel 1 Definities

In dit artikel worden definities gegeven van begrippen die meer dan eens in de verordening voorkomen, en waarvan het van belang is dat er telkens hetzelfde onder wordt verstaan.

Hoofdstuk 2 Opdracht aan het college

Artikel 2 Opdracht aan het college

De WIJ geeft aan de jongeren het recht een beroep te doen op een werkleeraanbod van de gemeente. De gemeente heeft de plicht de jongeren die zich meldt en in de gemeente zijn woonplaats heeft, een werkleeraanbod te doen. Indien de jongere geen uitvoering kan geven aan het werkleeraanbod, vanwege lichamelijke, geestelijke of sociale aard, stelt het college ambtshalve het recht op een inkomensvoorziening vast.

Hoofdstuk 3 Het werkleeraanbod

Artikel 3 Algemene bepaling

Het werkleeraanbod is bedoeld om de jongere te ondersteunen bij het vinden van regulier werk of als de jongere nog geen startkwalificatie heeft, terug te keren naar school. Om deze ondersteuning te kunnen bieden is het van belang om eerst de situatie van de jongeren in kaart te brengen voordat een werkleeraanbod wordt gedaan.

Artikel 4 Maatwerk

In de WIJ is bepaald, dat voor jongeren voor wie regulier werk of scholing nog niet haalbaar is het doel sociale activering kan zijn. Het gaat om jongeren die wel in staat zijn activiteiten te verrichten.

Alleenstaande ouders kunnen zich beroep op de Wet verbetering arbeidsmarktpositie alleenstaande ouders (WVAA). In deze wet wordt alleenstaande ouders een ontheffing geboden van de arbeidsplicht, mist zij een scholing volgen die hun kansen op de arbeidsmarkt vergroot. Indien de alleenstaande ouder geen scholing volgt, biedt de gemeente hen een werkleeraanbod aan.

De intentie van de WIJ is dat jongeren niet wennen aan een bijstandsuitkering, maar actief blijven. Indien het de jongeren niet lukt om op eigen kracht in een inkomen te voorzien, neemt het werkleeraanbod de plaats in van een regulier werk. Voor jongeren die vanwege persoonlijke omstandigheden minder belast kunnen worden zal de belasting afgestemd worden op hun mogelijkheden.

Artikel 6 Intrekking van het werkleeraanbod

Dit artikel vormt een herhaling van artikel 21 WIJ. De meerwaarde van opname van deze bepaling in de verordening werkleeraanbod is gelegen in de overweging dat intrekking van het werkleeraanbod complementair is aan het voeren van beleid m.b.t. de invulling het werkleeraanbod. Daar waar het recht op werkleeraanbod wordt toegekend en ingevuld, kan dit ook worden ingetrokken, onder de voorwaarden, genoemd in artikel 21 WIJ. Met betrekking tot intrekking van het werkleeraanbod in verband met schending van de verplichtingen verbonden aan het werkleeraanbod, wordt het aan het college overgelaten om te bepalen onder welke voorwaarden daartoe kan worden besloten. Intrekking is in wezen slechts aan de orde als er een situatie is ontstaan dat niet langer kan worden gevergd dat het werkleeraanbod wordt voortgezet en een andere invulling (via gedeeltelijke herziening) evenmin uitkomst biedt.

Hoofdstuk 4 De subsidies voor de werkgever

Artikel 7 Algemene voorwaarden

Voor de rechthebbende van de WIJ staat het instrument loonkostensubsidie open als ondersteuning bij het uitstromen naar regulier werk. De voorwaarden uit de Re-integratieverordening Wet werk en bijstand 2004 zijn daarbij leidend.

Hoofdstuk 5 De stagevergoeding bij een werkleeraanbod

Artikel 8 Het inkomen bij een werkleeraanbod

De jongere moet proberen een inkomen te verwerven via regulier werk. Indien het de jongere niet lukt of onvoldoende lukt zelfstandig een inkomen te verwerven, biedt de gemeente deze jongeren een werkleeraanbod aan. Uit dit werkleeraanbod ontvangt de jongere een inkomen in de vorm van een stagevergoeding.

Omdat een deel van de jongeren een werkleeraanbod zal krijgen dat bestaat uit re-integratie-instrumenten en additioneel werk, kan het inkomen bestaan uit een basisbedrag en een bonus. Het basisbedrag wordt alleen uitbetaald als de jongere zich houdt aan de afspraken uit zijn persoonlijke plan. De bonus is bedoeld als motivatie en stimulans voor de jongeren om zich in te zetten voor zijn eigen ontwikkeling.

Hoofdstuk 6 De hoogte van de inkomensvoorziening

Artikel 10 Toeslagen

Eerste lid

De gemeente is verplicht de toeslag vast te stellen op 20% van de gehuwdennorm voor de alleenstaande of alleenstaande ouder in wiens woning geen ander zijn hoofdverblijf heeft (onverminderd de mogelijkheid tot verlaging van norm of toeslag op andere gronden). Wanneer de jongere een kostganger of onderhuurder is, deelt hij weliswaar de woning met andere(n), maar kan nog steeds een zelfstandig huurder zijn, in de zin dat hij de aan zijn huurovereenkomst verbonden woonlasten met niemand kan delen. Om die reden heeft ook een onderhuurder de maximale toeslag.

Kort gezegd heeft het hebben van medebewoners geen direct effect op de hoogte van de toeslag, behoudens andere situaties (zie ook artikel 12 van deze verordening).

Hierop bestaan twee uitzonderingen. Ten eerste: de situatie waarin de medebewoner een ouder is van de jongere. In dat geval mag (volgens jurisprudentie) aangenomen worden dat de mogelijkheid om bestaanskosten te delen in het algemeen groter zal zijn dan in andere gevallen, om die reden wordt de toeslag dan lager vastgesteld (10%).

Ten tweede: de situatie waarin de medebewoner een (onderhuurder) van de rechthebbende jongere zelf is, en op die manier duidelijk zorgt voor lagere woonlasten van de jongere, waardoor de jongere geen financieel zelfstandig huishouden voert. Ook dan geldt een toeslag van 10%.

Sub e: Artikel 28, derde lid van de wet regelt, dat in geval van een niet-rechthebbende partner, de jongere een alleenstaande (ouder) norm ontvangt. Volgens (WWB-) jurisprudentie bestaat er dan in principe recht op een toeslag, die zelfs 20% zou moeten zijn indien de niet-rechthebbende partner geen of een zeer laag inkomen heeft. We stellen ons echter op het standpunt, dat in geval van een niet-recht hebbende partner, geen aanleiding bestaat om een toeslag te verstrekken, omdat het aannemelijk is dat de partner aanspraak kan maken op een inkomen door bijvoorbeeld een beroep op de WWB. Om die reden bestaat geen recht op een toeslag.

Op het moment dat de niet-rechthebbende partner aangewezen is op geen of een laag inkomen, dan wel indien niet feitelijk van een gehuwden woonsituatie gesproken kan worden, zou op individuele basis deze verlaging van de toeslag niet moeten gelden. De verlaging vindt immers een grondslag in artikel 32 WIJ, ofwel een verlaging i.v.m. lagere bestaanskosten. Daarvan is geen sprake, als gezien de feiten geen beroep kan worden gedaan op de partner. NB in geval van een partner met WWB geldt artikel 13 van dit hoofdstuk!

Tweede lid: Artikel 34 WIJ geeft het college de bevoegdheid om een verlaging toe te passing indien het van oordeel is, dat gezien de hoogte van het minimum jeugdloon van 21- en 22 jarigen, er een drempel zou kunnen zijn om werk te aanvaarden.

Artikel 11 Verlaging gehuwden

Artikel 10 vormt het spiegelbeeld van artikel 9. Waar de toeslag voor een alleenstaande (ouder) lager wordt vastgesteld, bijvoorbeeld op 10%, zal voor gehuwden in dezelfde situatie een verlaging van de norm gelden met 10%.

Artikel 12 Verlaging woonsituatie

Zoals bij artikel 9 vermeld, vormt het hebben van een medebewoner geen aanleiding om de toeslag lager vast te stellen. Artikel 32 van de WIJ geeft wel de mogelijkheid om, onverminderd het voorgaande, de toegekende toeslag te verlagen als aan een woning geen woonkosten verbonden zijn. In dat geval is sprake van lagere bestaanskosten dan in andere gevallen. Artikel 11 geeft hier gevolg aan en regelt, dat bij geen (aantoonbare) of te lage woonkosten, de norm (in geval van gehuwden) of de toeslag (in geval van alleenstaanden/ alleenstaande ouders) wordt verlaagd met 20%. Dat kan zich voordoen bij krakers, of als de woonkosten worden betaald door een derde, bijv. de ouders of de ex-partner, maar ook als de jongere dak- of thuisloos is en niet in een opvang of een ander adres verblijft waar hij woonkosten heeft.

Artikel 13 Samenloop WIJ en WWB

In artikel 28, derde lid van de wet is bepaald dat de norm van de gehuwde jongere gelijk is aan de norm voor een alleenstaande of alleenstaande ouder als de partner geen recht heeft op een inkomensvoorziening op grond van de WIJ. Artikel 28, vierde lid, maakt hierop echter een uitzondering voor de gehuwde jongere mét kinderen waarvan de niet-rechthebbende partner algemene bijstand op grond van de Wet werk en bijstand ontvangt. In dat geval geldt voor de rechthebbende partner de toepasselijke gehuwdennorm van de WIJ.

In het onderhavige artikel zijn de consequenties voor de hoogte van het recht geregeld.

Het eerste lid bepaalt dat de gehuwde jongere zonder kinderen van wie de niet-rechthebbende partner bijstand ontvangt, geen recht heeft op een toeslag. Hiermee is bereikt dat de situatie van deze jongere gelijk is aan die van de jongere met een partner die geen bijstand ontvangt (zie artikel 10).

Het tweede lid regelt vervolgens voor deze groep dat de alleenstaandennorm met 5% wordt verlaagd als de gehuwden de woonkosten kunnen delen met een of meer inwonende derden, of bij hun ouders inwonen.

In het derde lid wordt bepaald dat de gehuwdennorm van de gehuwde jongere met kinderen en een niet-rechthebbende partner met 10% wordt verlaagd als de gehuwden de kosten kunnen delen met inwonende derden of inwonen bij de ouders. De bijstand van de niet-rechthebbende partner wordt conform artikel 28, vierde lid, hierop in mindering gebracht.

Zo wordt bereikt dat de totale gecombineerde uitkering op grond van de WWB en de WIJ van zowel gehuwden met als gehuwden zonder kinderen in totaal nooit meer bedraagt dan de gehuwdennorm van de WWB en per saldo met 10% wordt verlaagd in geval van delen van kosten, en met 20% wordt verlaagd in geval van ontbreken van kosten.

Artikel 14 Anticumulatie

Eerste lid: In een aantal situaties kan de toeslag lager zijn dan het maximum van 20%, en in een aantal situaties zijn verlagingen op de toeslag mogelijk. Er zijn dus verschillende omstandigheden die elk afzonderlijk van invloed kunnen zijn op de totale inkomensvoorziening. Zonder dit artikel zou het mogelijk kunnen zijn, dat het college de inkomensvoorziening vanwege deze samenloop dermate laag zou moeten vaststellen, dat er feitelijk geen sprake meer zou zijn van een toereikende uitkering. Dit artikel regelt dus, dat de alleenstaande (ouder) minimaal de norm behoudt, en gehuwden minimaal de norm minus 20%.

Tweede lid: De toeslagen en verlagingen bij jongeren met een partner met bijstand (WWB) zijn apart geregeld in artikel 13. In dit artikel wordt het mogelijk gemaakt om, naast het feit dat een toeslag geheel ontbreekt, óók de norm te verlagen. Met als doel, dat het gezamenlijke inkomen (WIJ en WWB) uitkomt op een gehuwdennorm minus 10% of 20% (afhankelijk van de woonsituatie). Voor die verlaging op de norm moet ook in de anticumulatiebepaling een lager minimuminkomen mogelijk zijn.

Hoofdstuk 7 Maatregelen

Artikel 15 Opleggen van een maatregel

Tweede lid: Deze bepaling brengt met zich mee dat het college bij elke op te leggen maatregel zal moeten nagaan of gelet op de individuele omstandigheden van de betrokken jongere afwijking van de hoogte en de duur van de voorgeschreven standaardmaatregel geboden is. Afwijking van de standaardmaatregel kan zowel een verzwaring als een matiging betekenen en kan zowel zijn gebaseerd op de ernst van de gedraging als de mate van verwijtbaarheid of de omstandigheden van de jongere afzonderlijk.

Matiging van de opgelegde maatregel wegens persoonlijke omstandigheden kan in de volgende gevallen aan de orde zijn: bijzondere financiële omstandigheden, sociale omstandigheden, of bij een opeenstapeling van maatregelen waardoor de zwaarte van het totaal niet meer evenredig is aan de gedragingen.

Artikel 16 Het besluit tot opleggen van een maatregel

In dit artikel wordt aangegeven wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld.

Artikel 17 Horen van de belanghebbende

In dit artikel wordt het horen van de belanghebbende voordat een maatregel wordt opgelegd in beginsel voorgeschreven.

Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht.

Artikel 18 Afzien van het opleggen van een maatregel

Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het opleggen van een maatregel wegens dringende redenen is van belang in verband met eventuele recidive.

Artikel 20 Berekeningsgrondslag

In dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd over de toepasselijke WIJ-norm.

Artikel 21 Hoogte en duur van de maatregel

Eerste lid: Er is gekozen voor een eenvoudige systematiek met drie categorieën. Afhankelijk van de ernst van een gedraging wordt deze in een categorie ingedeeld zodat er een verlagingspercentage aan de gedraging wordt gekoppeld – dit is geregeld in artikel 21 en 22. Dit laat onverlet dat ingevolge artikel 13 van deze verordening de hoogte of de duur van de maatregel kan worden aangepast.

Tweede lid: Indien binnen één jaar na bekendmaking van het besluit waarmee een eerdere maatregel is opgelegd sprake is van een herhaling van de verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de maatregel.

Derde lid: Dit lid kan van toepassing zijn op de situatie waarin meerdere maatregelen gelijktijdig worden opgelegd, wat ertoe kan leiden dat een jongere met een te laag inkomen komt te zitten wat niet in verhouding staat tot de ernst van de gedragingen. In dat geval kan de maatregel over meerdere maanden worden uitgesmeerd.

Artikel 22 Niet nakomen van de inlichtingenplicht

Er is voor gekozen om bij zogeheten ‘nulfraude’, ofwel het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen, zonder dat deze gedraging gevolgen heeft voor het werkleeraanbod of de inkomensvoorziening, geen maatregel meer op te leggen. Alleen in die situaties, waarbij als gevolg van de schending van de gedraging ten onrechte of te veel aan de jongere is betaald, wordt een maatregel opgelegd. De hoogte van de maatregel hangt af van de ernst van de gedraging, die weer tot uitdrukking komt in de hoogte van het benadelingsbedrag. Dat is het door de gemeente te veel betaalde bedrag aan inkomensvoorziening alsmede de kosten van het werkleeraanbod. Het is mogelijk om, uit oogpunt van uitvoerbaarheid, de kosten van het werkleeraanbod niet altijd te betrekken bij de vaststelling van het benadelingsbedrag. Daar staat tegenover dat het ook denkbaar is dat een jongere wel gebruik heeft gemaakt van een werkleeraanbod, maar geen inkomensvoorziening heeft ontvangen, omdat het aanbod voldoende inkomsten genereert. In dat geval kan het gewenst zijn om bij schending van de inlichtingenplicht toch een maatregel te kunnen opleggen, die wordt afgestemd op de kosten van het werkleeraanbod.

Artikel 23 Niet nakomen van overige verplichtingen

In artikel 45 WIJ wordt een aantal verplichtingen benoemd die verband houden met arbeidsinschakeling en het werkleeraanbod, en waarvan schending ervan leidt tot een maatregel. De verplichtingen worden onderverdeeld in twee categorieën, die corresponderen met een verlagingspercentage.

Artikel 24 Zeer ernstig misdragingen

Onder de term 'zeer ernstige misdragingen' kunnen diverse vormen van agressie worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel wordt beschouwd. Er moet wel een verband bestaan tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen voor de gemeente bij het vaststellen van het recht op een werkleeraanbod en/of inkomensvoorziening. Bij de vaststelling van de maatregel hanteert het college de criteria van het agressieprotocol Verlaging bijstand bij agressie.

Hoofdstuk 8 Cliëntenparticipatie

Artikel 25 De vorm van de participatie

De cliëntenparticipatie wordt zo ingericht dat de rechthebbende van de WIJ uitgedaagd worden om deel te nemen. Dat zijn jongeren tussen de 16 jaar en 27 jaar.

De doelgroep zal snel wisselen en is in het algemeen niet bereid aan een geïnstitutionaliseerd overleg deel te nemen. Door te werken met panels kunnen jongeren die op dat moment deelnemen aan werkleeraanbod, gevraagd worden mee te denken over het aanbod van de gemeente onder de WIJ

Hoofdstuk 9 Misbruik

Artikel 26 Bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet

Het gemeentelijk beleid over misbruik en oneigenlijk gebruik in het kader van de WWB is reeds in de Handhavingsverordening vastgelegd. Dit gemeentelijk beleidskader is onverkort toepasbaar op de uitvoering van de WIJ.